خوشا به حالشان.

 أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا علیه السلام أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ  كَانَ يَقُولُ:

 طُوبَى لِمَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ الْعِبَادَةَ وَ الدُّعَاءَ وَ لَمْ يَشْغَلْ قَلْبَهُ بِمَا تَرَى عَيْنَاهُ وَ لَمْ يَنْسَ ذِكْرَ اللَّهِ بِمَا تَسْمَعُ أُذُنَاهُ وَ لَمْ يَحْزُنْ صَدْرَهُ بِمَا أُعْطِيَ غَيْرُهُ

حضرت رضا عليه السلام فرمايد: اميرالمؤ منين (علیه السلام ) ميفرمود:

خوشا حال كسى كه عبادت و دعايش را براى خدا خالص كند و دلش را بآنچه چشمش مى بيند مشغول ندارد و بدانچه گوش مى شنود، ياد خدا را فراموش نكند، و براى آنچه بديگرى داده شده اندوهگين نشود.


اصول كافى ج : 3 ص : 26 رواية :3

تعلق قلبی به دنیا و سه ناکامی دائمی

عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام انّه قال:

من تعلّق قلبه بالدّنيا تعلّق قلبه بثلاث خصال: همّ لا ينفى و امل لا يدرك و رجاء لا ينال.

امام صادق عليه السّلام فرموده:

كسى كه به دنيا دل بسته و در بند علاقه‏اش اسير است همواره گرفتار سه حالت روحى است:

غصّه و اندوهى كه هرگز از صفحه دلش زدوده نميشود،

آرزوئى كه هرگز برآورده نميگردد،

و اميدى كه هرگز به آن دست نمى‏يابد. 

(كافى، جلد 2، صفحه 320)