قال رسول الله صلى الله عليه و آله :
مَن رَأى مِنكُم مُنكَرا فَليُغَيِّرهُ بِيَدِهِ ، فَإن لَم يَستَطِع فَبِلِسانِهِ ، فَإن لَم يَستَطِع فَبِقَلبِهِ وَذلِكَ أضعَفُ الإيمانِ؛
هر كس از شما منكرى ببيند بايد با دست و اگر نتوانست با زبان و اگر نتوانست با قلبش آن را تغيير دهد، كه پائينترين درجه ايمان همين (تغيير قلبى) است.
نهج الفصاحه، ح3010
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْبَرْقِيِّ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ الْكَاهِلِيِ «10»، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام: «لَوْ أَنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ و حْدَهُ لَاشَرِيكَ لَهُ، و أَقَامُوا الصَّلَاةَ، وَ آتَوُا الزَّكَاةَ، و حَجُّوا الْبَيْتَ، و صَامُوا شَهْرَ رَمَضَانَ، ثُمَّ قَالُوا لِشَيْءٍ صَنَعَهُ اللَّهُ، أَو صَنَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ «1» صلى الله عليه و آله: أَلَّا «2» صَنَعَ خِلَافَ الَّذِي صَنَعَ، أَوْ و جَدُوا ذلِكَ فِي قُلُوبِهِمْ، لَكَانُوا بِذلِكَ مُشْرِكِينَ». ثُمَّ تَلَا هذِهِ الْآيَةَ: «فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً» «3». ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام: «عَلَيْكُمْ «4» بِالتَّسْلِيمِ» كافي (ط - دارالحديث) ج2 ص : 302
امام صادق عليه السلام فرمود: اگر مردمى خداى يگانه بىشريك را عبادت كنند و نماز گزارند و زكاة دهند و حج خانه خدا بجا آرند و ماه رمضان را روزه دارند، و پس از همه اينها نسبت بچيزى كه خدا يا رسولش كرده بگويند: چرا بر خلاف اين نكرد؟ يا اين معنى را در دل خود احساس كنند (بىآنكه بزبان آورند) بهمين سبب مشرك باشند، سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «نه، بپروردگارت سوگند، ايمان ندارند تا ترا در اختلافات خويش حاكم كنند، سپس در دلهاى خويش از آنچه حكم كردهئى ملال و گرفتگى نيابند و بىچون و چرا گردن نهند- 65 سوره 4-» سپس امام صادق عليه السلام فرمود: بر شما باد بتسليم.
قال الهادی علیه السلام
امام هادی علیه السلام :
حضرت
فرمود اى متوكل امید بخشش نداشته باش از كسى كه او را افسرده خاطر كردهاى
و نیز وفا مطلب از كسى كه او را بخود بدگمان كرده اى زیرا قلب او در
بارهى تو مانند قلب تو است در باره ى او
ارشاد القلوب-ترجمه رضایى، ج1، ص: 325
عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام انّه قال:
من تعلّق قلبه بالدّنيا تعلّق قلبه بثلاث خصال: همّ لا ينفى و امل لا يدرك و رجاء لا ينال.
امام صادق عليه السّلام فرموده:
كسى كه به دنيا دل بسته و در بند علاقهاش اسير است همواره گرفتار سه حالت روحى است:
غصّه و اندوهى كه هرگز از صفحه دلش زدوده نميشود،
آرزوئى كه هرگز برآورده نميگردد،
و اميدى كه هرگز به آن دست نمىيابد.
(كافى، جلد 2، صفحه 320)
قال رسول الله صلی الله علیه و اله:
فِى النسانِ مُضغَةٌ اِذا هىَ سَلِمَت وَ صَحَّت سَلِمَ بِها سائرُ الجَسَدِ، فَاذا سَقِمَت سَقِمَ بِها سائرُ الجَسَدِ وَ فَسَدَ، وَ هِىَ القَلبُ؛
پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله می فرمایند:
در انسان پاره گوشتى است كه اگر آن سالم و درست باشد، ديگر اعضاى بدنش هم با آن سالم میشوند و هرگاه آن بيمار شود، ديگر اعضاى بدنش بيمار و فاسد مىگردند. آن پاره گوشت، قلب است.
خصال، ص 31، ح 109