عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْبَاقِرِ عَنْ آبَائِهِ علیه السلام عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و اله قَالَ :
إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ عَنِ اللَّهِ يَقُولُ أَيْنَ أَهْلُ الصَّبْرِ قَالَ فَيَقُومُ عُنُقٌ مِنَ النَّاسِ فَتَسْتَقْبِلُهُمْ زُمْرَةٌ مِنَ الْمَلَائِكَةِ فَيَقُولُونَ لَهُمْ مَا كَانَ صَبْرُكُمْ هَذَا الَّذِي صَبَرْتُمْ فَيَقُولُونَ صَبَّرْنَا أَنْفُسَنَا عَلَى طَاعَةِ اللَّهِ وَ صَبَّرْنَاهَا عَنْ مَعْصِيَةِ اللَّهِ قَالَ فَيُنَادِي مُنَادٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ صَدَقَ عِبَادِي خَلُّوا سَبِيلَهُمْ لِيَدْخُلُوا الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَاب
امام باقر عليه السّلام از پدران بزرگوارش روايت كند كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود:
آنگاه كه روز قيامت بر پا مىشود ندا دهندهاى از جانب خدا ندا در مىدهد كه: كجايند اهل صبر؟ پس جماعتى از مردم بر مىخيزند و گروهى از فرشتگان به استقبال آنان مىآيند و به آنان مىگويند: آن صبرى كه پيشه نموديد چه صبرى بود؟ گويند: ما خود را بر طاعت خداوند به صبر واداشتيم و نيز خود را در مقابل معصيت خداوند به صبر وادار نموديم. پس ندا دهندهاى از جانب خداوند ندا در مىدهد كه: بندگانم راست مىگويند از جلو راه آنها به كنار رويد تا بدون حساب وارد بهشت شوند.
تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة ج15 ص : 236
قال رسول الله صلى الله عليه و آله :
مَن رَأى مِنكُم مُنكَرا فَليُغَيِّرهُ بِيَدِهِ ، فَإن لَم يَستَطِع فَبِلِسانِهِ ، فَإن لَم يَستَطِع فَبِقَلبِهِ وَذلِكَ أضعَفُ الإيمانِ؛
هر كس از شما منكرى ببيند بايد با دست و اگر نتوانست با زبان و اگر نتوانست با قلبش آن را تغيير دهد، كه پائينترين درجه ايمان همين (تغيير قلبى) است.
نهج الفصاحه، ح3010
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلّم:
لا يَزالُ البَلاءُ في المؤمنِ والمؤمنةِ في جَسَدِهِ ومالِهِ وولدِهِ حَتّى يَلقَى اللّهَ وما علَيهِ مِن خطيئةٍ؛
زن و مـرد مـؤمن پـيوسته در جـان و مـال و فرزندشان گرفتار بلا مىشوند تا آن كه بدون گناه ، خدا را ديدار كنند.
(بحار الأنوار، ج 67، ص 236، ح 54)
«مستدرك الوسائل جلد 2 صفحه 302 -الحديت-روايات تربيتى ج1 ص : 95 »
بهترين عبادت چشمپوشى از گناه است.
حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَبِيبٍ قَالَ حَدَّثَنَا تَمِيمُ بْنُ بُهْلُولٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ سُلَيْمَانَ الْبَصْرِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ الْهَاشِمِيِّ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ ع عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يُضِلُّ الظَّالِمِينَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَنْ دَارِ كَرَامَتِهِ وَ يَهْدِي أَهْلَ الْإِيمَانِ وَ الْعَمَلِ الصَّالِحِ إِلَى جَنَّتِهِ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَ يَفْعَلُ اللَّهُ ما يَشاءُ وَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ- إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ- قَالَ فَقُلْتُ فَقَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ وَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ- إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُمْ وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ فَقَالَ إِذَا فَعَلَ الْعَبْدُ مَا أَمَرَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنَ الطَّاعَةِ كَانَ فِعْلُهُ وِفْقاً لِأَمْرِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ سُمِّيَ الْعَبْدُ بِهِ مُوَفَّقاً وَ إِذَا أَرَادَ الْعَبْدُ أَنْ يَدْخُلَ فِي شَيْءٍ مِنْ مَعَاصِي اللَّهِ فَحَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بَيْنَهُ وَ بَيْنَ تِلْكَ الْمَعْصِيَةِ فَتَرَكَهَا كَانَ تَرْكُهُ لَهَا بِتَوْفِيقِ اللَّهِ تَعَالَى وَ مَتَى خُلِّيَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْمَعْصِيَةِ فَلَمْ يَحُلْ بَيْنَهُ وَ بَيْنَهَا حَتَّى يَرْتَكِبَهَا فَقَدْ خَذَلَهُ وَ لَمْ يَنْصُرْهُ وَ لَمْ يُوَفِّقْه
معاني الأخبار ص : 20
عبد اللَّه هاشمى گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم در فرموده خداوند عزّ و جلّ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً (هر كسى را خدا راهنمائى كند هدايت شده است و كسى را كه پروردگار بحال خود رهايش كند هرگز سرپرست و ارشادكنندهاى براى او نخواهى يافت- كهف:17) منظور از هدايت و ضلالت چيست؟ فرمود: روز قيامت پروردگار ظالمين را از خانه كرامت خود (بهشت) ناكام مىسازد و مؤمنان و نيكان را بسوى بهشت خود راهنمائى كرده و داخل مىكند، چنان كه خود فرموده است: وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَ يَفْعَلُ اللَّهُ ما يَشاءُ (ولى افراد ستمگر را بخودشان وامىگذارد و پروردگار هر كارى را بخواهد انجام مىدهد- ابراهيم: 27).و همچنين فرموده است: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ (ولى كسانى كه ايمان آوردهنيكوكار شدند خداوند آنان را به سبب همان ايمانشان به راه بهشت و طريق سعادت راهنمائى مىكند تا از بوستانهاى بهشتى كه نهرها از جلو جايگاهشان روان خواهد بود متنعّم گردند- يونس: 9).
راوى گويد: عرض كردم مراد از «توفيق» در كتاب خداوند عزّ و جلّ:وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ (و براى من در اصلاح كارها يا رسيدن به سر منزل ثواب و صلاح توفيقى نيست مگر به هدايت خداوند- هود: 88). و همچنين «خذلان» در آيه شريفه إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُمْ وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ (اگر خداوند شما را يارى دهد «مانند جنگ بدر» پس هيچ كس بر شما چيره نگردد، و اگر شما را به حال خود گذارد «همچون جنگ احد» بعد از آن كيست كه شما را يارى دهد- آل عمران: 16) چيست؟ فرمود: هر گاه بندهاى عمل شايستهاى را كه خدا به او دستور داده انجام داد، اين كردارش مناسب و موافق با فرمان خدا است كه به او بنده موفّق گويند. و هر گاه بخواهد مرتكب گناهى شود پروردگار مانعى ميان بنده و ان معصيت ايجاد مىفرمايد كه در نتيجه، آن را انجام نمىدهد، كه ترك آن معصيت به كمك و مدد خداى تعالى بوده است و اگر ميان او و گناه را واگذارد و حايلى ايجاد نكند، و بنده مرتكب آن گناه گردد، خداوند عزّ و جلّ يارىاش نكرده و موفّقش نگردانده و در نتيجه او را درمانده و بيچاره ساخته است.
رسول اكرم صلى الله عليه و آله :
مَن اَصبَحَ لا يَهِمُّ بِظُلمِ اَحَدٍ غَفَرَ اللّهُ مَا اجتَرَمَ؛
هر كس صبح كند و قصد ظلم كردن به كسى را نداشته باشد، خداوند جُرم و گناه او را مى بخشد.
كافى، ج 2، ص 332، ح 8
امام صادق عليهالسلام :
اِغلِقُوا أَبوابَ المَعصيَةِ بِالستِعاذَةِ وَ افتَحُوا أبوابَ الطّاعَةِ بِالتَّسميَةِ ؛
درهاى گناهان را با استعاذه (پناه بردن به خدا) ببنديد و درهاى طاعت را با بسم اللّه گفتن بگشاييد.
الدعوات، ص 52
امام صادق علیه السلام:
اِنَّ اللهَ عَلِمَ اَنَّ الذَّنبَ خَیرٌ لِلمُومنِ مِنَ العُجبِ وَ لَولا ذلک مَا ابتُلِیَ مُومِنٌ بِذَنبٍ اَبَداً
خداوند می دانست که برای شخص مومن گناه از عجب بهتر است و اگر این طور نبود، شخص مومن هیچ وقت آلوده به گناه نمی شد.
کافی، ج 2، ص 313
امام صادق عليهالسلام :
لَستُ اُحِبُّ اَن اَرَى الشّابَّ مِنـكُم اِلاّ غادياً فى حالَينِ: اِمّا عالِماً اَو مُتَعَلِّما، فَاِن لَم يَفعَل فَرَّطَ، فَاِن فَرَّطَ ضَيَّعَ، وَ اِن ضَيَّعَ اَثِمَ ، وَ اِن اَثِمَ سَـكَنَ النّارَ وَ الَّذى بَعَثَ مُحَمَّدا بِالحَقِّ ؛
دوست ندارم جوانانِ شما را جز در دو حالت ببينم : دانشمند يا دانشاندوز . اگر جوانى چنين نكند ، كوتاهى كرده و اگر كوتاهى كرد ، تباه ساخته و اگر تباه ساخت ، گناه كرده است و اگر گناه كند ، سوگند به آن كس كه محمّد صلىاللهعليهوآله را به حق برانگيخت ، دوزخنشين خواهد شد .
امالى طوسى ، ص 303، ح 604
پيامبر صلى الله عليه وآله :
اَلذَّنبُ شومٌ عَلى غَيرِ فاعِلِهِ اِن عَيَّرَهُ ابتُلِىَ بِهِ وَ اِن اَغتابَهُ أَثِمَ وَ اِن رَضىَ بِهِ شارَكَهُ؛
گناه براى غير گناهكار نيز شوم است، اگر گنهكار را سرزنش كند به آن مبتلا مى شود، اگر از او غيبت كند گنهكار شود و اگر به گناه او راضى باشد، شريك وى است.
نهج الفصاحه، ح 1623
َ
قَالَ رَسُولُ اللَّه ص لِلْمَرِيضِ فِي مَرَضِهِ أَرْبَعُ خِصَالٍ يُرْفَعُ عَنْهُ الْقَلَمُ وَ يَأْمُرُ اللَّهُ الْمَلَكَ أَنْ يَكْتُبَ لَهُ نَوَالَ مَا كَانَ يَعْمَلُهُ فِي صِحَّتِهِ وَ تَسَاقَطَتْ ذُنُوبُهُ كَمَا يَتَسَاقَطُ وَرَقُ الشَّجَرِ وَ مَنْ عَادَ مَرِيضاً لَمْ يَسْأَلِ اللَّهَ تَعَالَى شَيْئاً إِلَّا أَعْطَاهُ وَ يُوحِي اللَّهُ تَعَالَى إِلَى مَلَكِ الشِّمَالِ لَا تَكْتُبْ عَلَى عَبْدِي مَا دَامَ فِي وَثَاقِي شَيْئاً وَ إِلَى مَلَكِ الْيَمِينِ أَنِ اجْعَلْ أَنِينَهُ حَسَنَاتٍ وَ أَنَّ الْمَرَضَ يُنَقِّي الْجَسَدَ مِنَ الذُّنُوبِ كَمَا يُنَقِّي الْكِيرُ خَبَثَ الْحَدِيدِ وَ إِذَا مَرِضَ الصَّغِيرُ كَانَ مَرَضُهُ كَفَّارَةً لِوَالِدَيْه
حضرت رسول فرموده است: كه براى مؤمن در مرضش چهار خصلت است: قلم از او برداشته مىشود و خدا بفرشتگان امر ميكند كه برايش بنويسند همان ثوابى كه در حال تندرستى انجام داده و گناهانش ميريزد آنچنان كه برگ درخت ميريزد و هر كس مريضى را ديدن كند از خدا چيزى نخواهد مگر اينكه باو ببخشد و خدا بفرشته دست چپ او فرمان ميدهد كه بر بنده من گناهى ننويسى تا زمانى كه در حفظ و نگهبانى من است و بفرشته دست راست دستور ميدهد كه نالش او را حسنه قرار ده، بيمارى بدن را از گناه خالى ميكند آنچنان كه دم آهنگر آهن را صاف ميكند و هر گاه بچه كوچك مريض شود كفاره گناه پدر و مادر باشد
إرشاد القلوب إلى الصواب ج1 ص : 43
عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ :
إِنَّ الْخُلُقَ الْحَسَنَ يَمِيثُ الْخَطِيئَةَ كَمَا تَمِيثُ الشَّمْسُ الْجَلِيدَ
عبد اللَّه بن سنان گويد: امام صادق عليه السّلام فرمود:
خلق نيكو گناهان را آب مىكند همان گونه كه آفتاب يخ را آب مىنمايد
الكافى ج 2 ص 100 و ايمان و كفر-ترجمه الإيمان و الكفر بحار الانوار ج2 ص : 284
معانى الاخبار ص 382 و بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ج68 ص : 370
مَن حاوَلَ اَمراً بِمَعصِیَةِ اللهِ کانَ اَفوَتُ لِما یَرجو و اَسرَعُ لِما یَحذَرُ.؛
کسی که بخواهد از راه گناه به مقصدی برسد ، دیرتر به آروزیش می رسد و
زودتر به آنچه می ترسد گرفتار می شود.
(بحارالانوار، ج78، ص120)
امام عسكرى(سلام الله عليه):
خَيرُ إخوانِكَ مَن نَسِيَ ذَنبَكَ، وذَكَرَ إحسانَكَ إلَيهِ.
بهترين برادر تو آن كسى است كه گناه و خطاى تو را به خود، فراموش كند. و خوبی های تو رو به خودش یادآوری کند
(ميزان الحكمة: ح 288)
امام حسن عسكرى(علیه السلام):
خَيرُ إخوانِكَ مَن نَسِيَ ذَنبَكَ، وذَكَرَ إحسانَكَ إلَيهِ.
امام حسن عسگری می فرمایند:
بهترين برادر تو آن كسى است كه گناه و خطاى تو را فراموش كند و نیکی و خوبی های تو را یادآوری کند.
ميزان الحكمة: ح 288
امير المؤمنين عليٌّ عليهالسلام :
ألا اُخبِرُكُم بالفَقيهِ حَقِّ الفَقيهِ؟ مَن لميُرَخِّصِ الناسَ في مَعاصِي اللّه ، ولم يُقَنِّطْهُم مِن رَحمَةِ اللّه ، ولم يُؤمِنْهُم مِن مَكرِ اللّه ، ولم يَدَعِ القرآنَ رَغبَةً عَنهُ إلى ما سِواهُ .
امام على عليهالسلام :
آيا شما را از فقيهِ حقيقى آگاه نكنم ؟ كسى كه در معاصى خدا به مردم جواز ندهد و از رحمت خدا نوميدشان نكند و از مكر و عذاب خدا آسوده خاطرشان نسازد و از قرآن ، به چيز ديگر رو نكند .
الإمام الصادق عليهالسلام :
مَن قَرَأَ القُرآنَ فِي المُصحَفِ ، مُتِّعَ بِبَصَرِهِ ، وخُفِّفَ عَن والِدَيهِ وإن كانا كافِرَينِ .
امام صادق عليهالسلام :
هر كس قرآن را از رو بخواند ، از بهره بينايى برخوردار است و از گناه پدر و مادرش كاسته مىشود ، هر چند كافر باشند .
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص الِاسْتِغْفَارُ وَ قَوْلُ- لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ خَيْرُ الْعِبَادَةِ قَالَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ- فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِك
حضرت صادق عليه السّلام فرمود: رسول خدا (ص) فرمود:
استغفار و گفتن « لا اله الا اللَّه » بهترين عبادتست، خداى عزيز جبار فرموده است: «پس بدان كه نيست معبودى جز خدا، و آمرزش خواه براى گناه خويش» (سوره محمد آيه 19).
الكافي ج2 ص : 504
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لِكُلِّ دَاءٍ دَوَاءٌ وَ دَوَاءُ الذُّنُوبِ الِاسْتِغْفَار
سكونى از امام صادق از پدرانش عليهم السّلام از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله و سلّم روايت كند كه آن حضرت فرمود:
براى هر دردى درمانيست و درمان گناهان استغفار است.
ثواب الاعمال-ترجمه غفارى، ص: 365
قال الصادق علیه السلام:
انّ الرّجل یذنب الذنب فیحرم صلاة اللیل و انّ العمل السیئ اسرع فی صاحبه من السّکین فی اللحم
امام صادق علیه السلام می فرمایند:
مسلما فردی که گناه می کند ، از اقامه نماز شب محروم می گردد ، و همانا که سرعت اثر بد در انجام دهنده آن ، از تأثیر چاقو در گوشت بیشتر است.
کافی جلد 2 صفحه 272
قال الصادق علیه السلام: « اما انه لیس من عرق یضرب و لا نکبة و لاصداع و لامرض الا بذنب و ذلک قول الله تعالی عزوجل فی کتابه : « وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْديكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثيرٍ » ، و ما یعفو الله اکثر مما یؤاخذ به » .
امام صادق علیه السلام می فرمایند:
هیچ رگی نمی زند و هیچ بدبختی رو نمی آورد و هیچ سر درد و مرضی ایجاد نمی شود مگر به علت گناه ؛ و چنین است سخن خدای عزّ و جلّ در کتاب خود : هر مصیبتی که به شما می رسد به علتّ آن چیزی است که دستهای شما کسب کرده اند ؛ در حالیکه خدا خیلی از آن گناهان را بخشیده است.
کافی جلد 2 صفحه 269
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى مُوسَى ع أَنَّ عِبَادِي لَمْ يَتَقَرَّبُوا إِلَيَّ بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ ثَلَاثِخِصَالٍ قَالَ مُوسَى يَا رَبِّ وَ مَا هُنَّ قَالَ يَا مُوسَى الزُّهْدُ فِي الدُّنْيَا وَ الْوَرَعُ عَنِ الْمَعَاصِي وَ الْبُكَاءُ مِنْ خَشْيَتِي قَالَ مُوسَى يَا رَبِّ فَمَا لِمَنْ صَنَعَ ذَا فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ يَا مُوسَى أَمَّا الزَّاهِدُونَ فِي الدُّنْيَا فَفِي الْجَنَّةِ وَ أَمَّا الْبَكَّاءُونَ مِنْ خَشْيَتِي فَفِي الرَّفِيعِ الْأَعْلَى لَا يُشَارِكُهُمْ أَحَدٌ وَ أَمَّا الْوَرِعُونَ عَنْ مَعَاصِيَّ فَإِنِّي أُفَتِّشُ النَّاسَ وَ لَا أُفَتِّشُهُم
امام صادق (ع) فرمود:
خدا عز و جل به موسى وحى كرد كه: بندههايم به من تقرب نجستند به چيزى كه محبوبتر باشد نزد من از سه خصلت، موسى عرض كرد: پروردگارا! آنها چيستند؟فرمود: اى موسى! زهد در دنيا و ورع از نافرمانيها و گريه از ترس من، موسى عرض كرد: پروردگارا! هر كه اينها را به جا آورد چه پاداشى دارد؟ خدا عز و جل به موسى وحى كرد: اى موسى! اما زاهدان در دنيا، در بهشت باشند و آنان كه از ترس من گريه كنند، در مقام بالاترند و احدى با آنها شريك نباشد و اما آنها كه از نافرمانيها بپرهيزند، من كه همه مردم را بازرسى كنم، آنان را از بازرسى معاف دارم
الكافي ج2 483
قال على عليه السلام:
«يا كُمَيْلُ! قُلْ عِنْدَ كُلِّ شِدَّةٍ «لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ الّا بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ»
و قُلْ عِنْدَ كُلِّ نِعْمَةٍ «الْحَمْدُلِلَّهِ» تُزْدَدْ مِنْها،
وَ اذا ابْطَأَتِ الْارْزاقُ عَلَيْكَ «فَاسْتَغْفِرِ اللَّهَ» يُوَسَّعُ عَلَيْكَ فيها»؛
امام علی علیه السلام می فرمایند:
«اى كميل: در مواجهه با هر مشكلى بگو: «لا حول و لا قوّة الّا باللَّه» خداوند كفايت آن مشكل را مىكند
و هرگاه نعمتى به تو رسيد بگو: «الحمدللَّه» تا سبب فزونى نعمت می گردد
و هرگاه روزى تو به تأخير افتاد، «استغفار كن» كه باعث گشايش روزى است
بحار الانوار، جلد ۷۴، صفحه ۲۷۰
عن النبی صلی الله علیه و آله و سلم: مَن خَرَجَ مِن ذُلِّ المعصیه إلی عزِّ الطاعة آنَسَهُ الله عزو جل بِغَیر أنیسٍ وَ أعانَهُ بِغَیرِ مالٍ
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرمایند:
کسی که از خواری گناه به سربلندی طاعت در آید خداوند، بی انیس و همدم انیس او شود و ارو را بی مال و ثروت کمک رساند.
بحار الانوار،ج۷۳، ص۳۵۹
امیرالمؤمنین علی علیه اسلام: مَن أعطی الاستغفارَ لَم یُحرَمِ المَغفِرةُ
امام علی علیه السلام می فرمایند:
به هر که نعمت استغفار داده شد از آمرزش محروم نگردید.
نهج البلاغه، حکمت ۱۳
قال رسول الله صلی الله علیه و آله: مَن أحزنَ مؤمناً ثُمَّ أعطاهُ الدنیا لم یَکن ذلکَ کفّارتَهُ وَ لَم یؤجَر عَلَیهِ
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند:
هر که مؤمنی را اندوهگین کند و در مقابل، همه دنیا را به او بدهد، کفاره گناه او نبوده
و پاداشی بر کارش نمی بیند.
مستدرک الوسائل، ح۱۰۳۳۶